ŚRODOWISKO

Miasto Grybów leży w centralnej części Karpat Zachodnich w obniżeniu stanowiącym obszar graniczny Beskidu i Pogórza Karpackiego. Jest to mezoregion Pogórza Rożnowsko–Ciężkowickiego, geobotaniczny okręg Beskidy, w Karpackiej Krainie przyrodniczo - leśnej zlewni Dunajca, w skład której wchodzi zlewnia rzeki Białej Tarnowskiej. Bliskie sąsiedztwo Beskidów Zachodnich i Pogórza Karpackiego jest głównym atrybutem dla rozwoju turystyki i rekreacji.

Obszar miasta leży w klimacie piętra umiarkowanie ciepłego ze średnią temperaturą roczną od 6-8 ^oC i sumą opadów atmosferycznych od 800-1000 mm/rok oraz piętra umiarkowanie chłodnego o średniej temperaturze od 4-6 ^oC i opadzie rocznym od 1000-1400 mm. Typy pogody związane są z zaleganiem najczęściej mas powietrza pochodzenia polarno-morskiego. Rzadziej zalegają masy powietrza arktycznego.

Klimat Grybowa charakteryzuje się występowaniem wiatru halnego głównie w chłodnej porze roku od listopada do marca włącznie i dużymi jego prędkościami (od 8 m/s). Roczne opady deszczu wahają się od 767 do 850 mm. Intensywne opady atmosferyczne powstałe w ostatnich latach sprzyjały powstawaniu osuwisk.

Szczególnie niedużych, zlokalizowanych przy drogach, liniach kolejowych i potokach. Największym osuwiskiem czynnym jest obszar położony przy ul. Węgierskiej. Stanowi on zagrożenie dla drogi powiatowej oraz zlokalizowanych w pobliżu budynków mieszkalnych.

Do głównych szczytów górskich znajdujących się w najbliższym otoczeniu miasta należą:

• Chełm (779 m n.p.m.)
• Jaworze (880 m n.p.m.)
• Matulanka (473 m n.p.m.)

Jak wynika z powyższych danych największy procent powierzchni klasyfikowany jest jako tereny rolnicze, a około 21% całkowitej powierzchni miasta zajmują lasy i tereny leśne. Lasy położone są w zasadzie na stokach najwyższych wzniesień. W składzie gatunkowym lasów dominuje jodła, świerk i sosna, które zajmują łącznie 95 % powierzchni drzewostanów leśnych.

Obszar Miasta Grybów nie posiada zbyt wielu form ochrony przyrody. Nie istnieją tu rezerwaty przyrody oraz parki krajobrazowe. Jedyną formę ochrony stanowi uznanie całego obszaru powiatu nowosądeckiego, w tym również Miasta Grybowa, za obszar chronionego krajobrazu (Rozporządzenie Nr 27 Wojewody Małopolskiego z dnia 01 października 1997 roku).

Z uwagi na powyższe obszar naszego Miasta podlega zagospodarowaniu w sposób zapewniający uzyskanie stanu zrównoważonego rozwoju przyrodniczego środowiska naturalnego.

Zakazana jest zmiana stosunków wodnych, lokalizacja inwestycji szkodliwych dla środowiska, wypalanie traw, niszczenie zadrzewień (usuwanie drzew) oraz kształtowanie środowiska w warunkach górskich, w sposób który prowadziłyby do jego degradacji. Na terenie Miasta Grybów znajdują się 2 pomniki przyrody (dęby szypułkowe).

Pośród zwartej zabudowy centrum miasta zlokalizowany jest Park Miejski, o powierzchni 3,12 ha. Na jego terenie znajduje się staw rybny i podziemne ujęcie wody dla miasta. Stan ogólny parku jest zadowalający, jednak jest to teren o niskiej wartości przyrodniczej. Składa się na to mierny skład gatunkowy drzew, mała ilość drzew szlachetnych oraz brak starodrzewia.

Główną rzeką miasta jest Biała zwana Tarnowską będąca dopływem Dunajca, do którego dochodzi w okolicach Tarnowa. Spadek rzeki od źródła do ujścia stanowi 4,8‰. Na rzece zlokalizowane jest powierzchniowe ujęcie wody „Równie” (jedno z trzech ujęć). Wzdłuż doliny rzeki Białej występują złoża żwiru. Nie mają one jednak większego znaczenia i eksploatowane są tylko w ramach powszechnego korzystania z wód.

Występują również złoża gliny pochodzące z okresu czwartorzędu, eksploatowane do wyrobu ceramiki budowlanej, które nie tworzą większych nagromadzeń. Znajdują się tu również małe złoża roponośne związane głównie z warstwami krośnieńskimi.

Do większych dopływów rzeki na terenie miasta zaliczane są: potok Pławianka i Strzylawka oraz Czerwony Potok i potok Widlak. Roztopy i opady powodują wahania stanu wód i przepływów w potokach i w rzece silnie reagując zwłaszcza na intensywne opady atmosferyczne (tzw. deszcze nawalne). Duże wezbrania mają miejsce zwłaszcza w okresach wiosennych i letnich, szczególnie w latach mokrych. Najniższe średnie przepływy występują w miesiącu wrześniu.