KOŚCIÓŁ ŚW. BERNARDYNA

Kościół ten, stojący niegdyś po wschodniej stronie miasta, w sąsiedztwie starej plebani, nie istnieje od czterdziestu kilku lat. Spłoną 17 stycznia 1945 roku podczas wypierania z Grybowa przez Rosjan wojsk niemieckich. Miejsce na którym znajdował się niegdyś, znaczy obecnie niski murek z kamienia łamanego stanowiący jakby obrys jego ścian.

Kościół wzniesiony został w roku 1455 za sprawą niejakiego Braniriusa. Jego powstanie wiązało się z początkowym okresem rozpowszechniania się na terenie Małopolski kultu św. Bernardyna, założyciela zakonu Bernardynów. Był to obiekt drewniany, z drzewa modrzewiowego, konstrukcji zrębowej, z kwadratową niemą nawą o ściętych narożnikach oraz trój bocznie zakończone prezbiterium. Miał szalowane ściany i wysoki czterospadowy dach, nad którym wznosiła się niewielka wieżyczka na sygnaturkę.

 
Kościół św. Bernardyna (początek XX wieku) oraz jego fundamenty (lato 2005)

Przy jego zachodniej, ścianie znajdowała się niewielka drewniana przybudówka nakryta dachem siodłowym, mieszcząca przedsionek, z którego wejście wprowadzało do nawy. W nawie głównej elementem kompozycyjno był okrąg z wizerunkiem Chrystusa przedstawionego w pół postaci, a wykonany w stylu bizantyjsko-ruskim. W końcu XIX wieku deski z owym malowidłem przeniesione zostały do kruchty zachodniej. Kościół św. Bernardyna wyposażony był zupełnie przyzwoicie. Niestety ogień pożaru, który unicestwił go, strawił też wszystkie niemal znajdujące się w nim zabytki malarstwa i rzeźby. Zdołano uratować tylko niektóre z nich, między innymi dwa malowane na deskach obrazy z przedstawieniami św. Zofii i św. Anny oraz dwa trójkątne szczyty ołtarzowe z wizerunkami proroków Daniela i Zachariasza.