Początek zorganizowanego ruchu sportowego w Grybowie datuje się na rok 1892. Wtedy to Wincenty Węgrowski, dyrektor Kasy Zaliczkowej, Michałowski, sekretarz Izby Skarbowej, Antoni Heiman, naczelnik Sądu i Seweryn Gzowski, dyrektor Szkoły Kowalsko-Stolarskiej, założyli Towarzystwo Gimnastyczne "Sokół". Jego działalność rozwijała się nie tylko w kierunku sportowym (sekcja gimnastyczna), ale także artystycznym (sekcja teatralna, chóralna i muzyczna). Po 1900 roku przybyli nowi działacze m.in. Honorata Pers nauczycielka, Maria Studnicka kierowniczka szkoły żeńskiej, Michalik ze Starej Wsi Naczelnik "Sokoła" do I wojny światowej, Ryszard Kosiński kierownik szkoły w Siołkowej, dr Litwicki sekretarz "Sokoła" i ks. Jan Solak.

W 1908 roku przystąpiono do budowy własnego obiektu sportowego i kulturalnego, a z chwilą oddania do użytku sali gimnastycznej działalność sportowa jeszcze bardziej się ożywiła i nie przerwał jej nawet wybuch I wojny światowej, jednak nowo wybudowany budynek "Sokół" został poważnie uszkodzony podczas bitwy gorlickiej. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku organizacja wznowiła działalność.

     W latach 20 uaktywnili się nowi członkowie "Sokoła" do których należy zaliczyć Zygmunta Chmielewskiego, Mieczysława i Wincentego Szpakowskich, Szczepana Pajora, Stefana Maciejowskiego, Henryka i Franciszka Olszewskich i Józefa Warzechę. W latach 30 rozwinęły się dalsze sekcje sportowe: piłki nożnej, siatkowej, koszykówki, hokeja na lodzie. Uprawiano również tenis ziemny na korcie urządzonym obok budynku.

     Dzięki atrakcyjnej działalności klubu przybywali nowi członkowie m.in. Pelagia Sarkowicz, Skalska, Brachówna i Maciejowska. Z mężczyzn należy wymienić Zbigniewa Maciejowskiego, Edmunda Pajora, Karola Warzechę, Marcela Obrębskiego, Józefa Mordarskiego.

     Najbogatsze i najdłuższe dzieje ma powstały w 1921 roku Klub Sportowy "Grybovia". Pierwszymi najlepszymi zawodnikami byli: H. Nalepa, St. Sekuła, K. Sokołowski, W. Kosiński, T. Kosiński, W. Fuhrer, F. Szpakowski, J. Warzecha, P. Brach, I. Eisen, J. Neugroschel, Wolf, Westreich.

     Wybuch II wojny światowej przerwał działalność "Sokoła" a działalność klubu została poważnie ograniczona, a później przerwana. Stało się to po wygranym meczu z drużyną niemiecką.

     Po wojnie wznowiono działalność w 1947 roku. Wydarzenie to zainicjowali miejscowi działacze sportowi okresu międzywojennego: Stefan Bodak, Józef Gawryś, Jerzy Gostwicki, Franciszek Olszewski, Wincenty Szpakowski i Franciszek Zapała. Powołano zarząd, a klub przyjął nazwę Robotniczy Klub Sportowy "Grybovia". Prezesem został Franciszek Olszewski, wiceprezesem Władysław Rogoziński, skarbnikiem Adam Skinder (do 1948 roku) i Zbigniew Maciejowski (do 1949 roku).

     W 1949 roku klub otrzymał nowa nazwę "Związkowiec" i przeszedł pod opiekę Ludowych Zespołów Sportowych, jego przewodniczącym został Czesław Wrześniak. W połowie lat 50 widać pierwsze objawy osłabnięcia aktywności klubu. Nowy Zarząd z Ryszardem Wójcikiem na czele wybrany w 1963 roku rozszerzył działalność, lecz klub stracił boisko, gdyż na jego miejscu zaczęto budowę stadionu sportowego, w co zaangażowały się władze miasta i uroczyste otwarcie stadionu nastąpiło w 1971 roku.     

     Nowy obiekt, zaopatrzony w trybunę, boiska do piłki nożnej, siatkówki i koszykówki udzielał gościny 74 zawodnikom grupowym w dwóch sekcjach, piłki nożnej i siatkowej przy czym ta pierwsza dzieliła się na trzy drużyny: seniorów, juniorów i trampkarzy. Trenerem futbolistów był Henryk Żelazny, szczypiornistów Antoni Czapliński, dodatkowe zaś zajęcia z młodzieżą szkolną prowadził Jan Wiśniewski. Prezesem, który w 1970 roku przejął obowiązki po Ryszardzie Wójciku został Jan Fyda.

Przełom lat 80-tych i 90-tych stał się też okresem renesansu LZS "Grybovia", przemianowanego teraz na Ludowy Klub Sportowy. Kierowany od 1987 roku ponownie przez Jana Fydę (którego dwie kadencje przedzielało prezesostwo Henryka Żelaznego) klub posiadał już jedną tylko, liczącą 65 zawodników, sekcję piłki nożnej, która jednak pod znakomitym kierownictwem trenera Adama Ziółkowskiego osiągnęła nieznane dawniej sukcesy.

     Po zwycięstwach lat 1986-1987 drużyna seniorów awansowała do klasy okręgowej A, zaś pod koniec sezonu 1990-1991 "Grybovia" była samotnym liderem i uzyskała awans do ligi międzywojewódzkiej Kraków - Tarnów - Nowy Sącz, sukces, jakiego w Grybowie nie było.

     Kapitanem zwycięzców był Marian Michalik, wśród zawodników wyróżniali się Jan Sierota, Marek Zagórski i bramkarz Jan Stopka, szczególna wszakże rola przypadła trenerowi, który - jak podkreślano - "bezinteresownie, bez żadnego wynagrodzenia do tej pory prowadził drużynę.

     Triumf ten został właściwie doceniony przez nowe władze miasta, grupujące wielu zapalonych kibiców i 15 maja 1992 roku powołano do życia Stowarzyszenie Sympatyków LKS "Grybovia", mające na celu "wyzwalanie ofiarności i inicjatyw wspierających działalność prowadzoną przez LKS (...) ze strony osób cywilnych i prawnych zainteresowanych rozwojem działalności sportowej (w szczególności piłki nożnej) na terenie miasta Grybów.

     Początek XX wieku, to czas trudnej sytuacji materialnej Miasta, a to przekładało się bezpośrednio także na klub. "Grybovia" od kilku lat pozostaje niezmiennie w lidze okręgowej, ale bieżący sezon rysuje się już w lepszych barwach. Przy aktywnym wsparciu kibiców, drużyna postawiła sobie ambitne zadanie awansu o jedną klasę rozgrywkowa wyżej...